visited *loading* times
صدام دستگير شد
و من 23 سال به عقب بازگشتم
سال 1359 شمسي0 ده ساله بودم كه نامه هاي برادر از سوسنگرد و هويزه بزرگم كرد0 به اندازه 30 سال بزرگ شدم0 از دختران سوسنگرد برايم نوشت0 از خودكشي هايشان براي اينكه به دست وحشي سربازان صدام حريمشان دريده نشود0 از زنان سوسنگرد برايم نوشت كه با لباس هاي پاره به اسارت رفتند0
از عروسكها برايم نوشت0 عروسكهايي كه تكه تكه شده بودند و عروسك هايي كه مي گريستند وقتي كه دختركان سوسنگرد لباسشان دريده ميشد0 از هويزه برايم گفت0 همانجا كه زنانش نيز پابه پاي مردان ايستادند تا حرمت خاكشان را حفظ كنند هرچند خود بي حرمت شدند0 همانجا كه زنانش نخواستند پشت پرده باقي بمانند هرچند پرده هاي آبرويشان را درندگان صدام دريدند0
از اسيران زن برايم گفت كه نمي دانم بر آنان چه رفت كه هنوز هم بعد از 23 سال لب به سخن نمي گشايند تا بگويند آنچه را كه صدام و درندگانش با آنان كردند. ذهن كوچك 10 ساله ام تمامي اينها را به خاطر سپرد و نفرت را شناخت و آن را درسينه نگهداشت0 چندين سال بعد زماني كه در روزنامه زن كار مي كردم، اولين زن اسير آزاد شد0 با هزار ذوق و شوق و البته دردسر ردي از او يافتم تا پاي سخنانش بنشينم كه مي دانستم گفتني زياد دارد0 وقتي شماره خانه اش را مي گرفتم صداي ضربان قلبم را مي شنيدم0 اما مادرش پاسخم را داد: او روزه حرف گرفته نه با شما كه با هيچكس ديگر حرف نمي زند0
و من از همين يك جمله دريافتم كه چه بر اسيران زن رفته است و يك بار ديگر ايمان آوردم كه جنگ مردان نيمي از آوارش را بر سر زنان مي ريزد و چه سنگين است اين نيمه0 و امروز ديكتاتور سقوط كرد و من به ياد تمامي گلهاي پرپر هويزه و سوسنگرد مي گريم كه لبخند حرامم باد تا ديكتاتورها زنده اند0
